Maas theater dans podium

Ben niet bang: Blog #3 Eerste try-out – De zuivere eerlijkheid van een kind

Eerste try-out – De zuivere eerlijkheid van het kind

Hoe spannend kan het zijn? Altijd weer opnieuw. De eerste try-out voor een publiek. Bij ons is dat een publiek vanaf 8 jaar; dat zijn nog echte kinderen. In de goede zin van het woord.
Zuiver. Ongeremd. Vrij.

Wordt het kind geamuseerd, dan gaat het lachen. Raakt het ontroerd, dan kijkt het in het rond zo stil als een muis die dreigt gevangen te worden in een muizenval: met grote ogen en adem ingehouden. Het is niet bezig met theatercodes, dramaturgische overwegingen of licht- en geluidskeuzes. Het denkt niet in termen van vernieuwend, tijdsgebonden of revolutionair. Het denkt niet na of een acteur al dan niet de juiste speelstijl hanteert om te laten zien wat hij voelt of wil vertellen. Het laat toe om niet alles te snappen (net als wij volwassenen ook niet altijd alles snappen), maar dat blokkeert de kinderen niet om TOCH intuïtief te reageren. Het lijkt wel alsof ze nog geen ‘als het zo zit, dan niet dit of dat’-laagjes hebben opgebouwd.

Volgens mij is er dus geen eerlijker publiek mogelijk dan een publiek vol met kinderen. Een lach is een lach. Een traan, een traan. Een knipoog, een knipoog. En voor elke hele eerlijke, pure reactie wil je als acteur, elke keer opnieuw, doen wat je doet: de kans grijpen om keer op keer in direct en eerlijk contact te komen met je publiek.

En het blijft spannend.

Het zaallicht gaat uit. Het publiek wordt stil. Je voelt je hart iets sneller slaan. Je kijkt naar je medespeler. Bij hem gebeurt het ook. Je lacht naar elkaar. En je denkt:

“WE WILL CONQUER OUR HONEST, BLOODY SILENT PUBLIC FOR TODAY!”

De voorstelling begint. We zijn begonnen. Het is nog stil. Vinden ze het wel leuk? Zijn ze geboeid of zijn ze afgehaakt? Dat weten we niet. En daar is het ineens: De eerste giechel.

“YES!”
Er wordt geleefd in de zaal. Daar komt een tweede, grotere lach. Eentje die er zomaar ineens uitgefloept is en luider dan die eerste. Dan een “ooooh” en een “oei”. Ja. Nu is het zeker. De dialoog met het publiek is begonnen. Het ‘ijs’ is gebroken. De kloof is wat gedicht. De ‘button’ is van ‘off’ naar ‘on’ gegaan. Ze zijn mee. “OEF!”

Volgende week gaan we elke dag try-outen tot de première op zaterdag. We hebben er enorm zin in.

Tot volgende week!!!

Marieke