Maas theater dans podium

BLOG 1 | City of Dreams | Moniek Merkx

We liepen met alle mensen die bij Maas werken gisteren City of Dreams binnen. Op onze voeten. Langzaam. De stad is nog een bouwplaats waar het een rommelige toestand is. Maar als we dan met elkaar ideeën gaan verzinnen, komen er wonderlijke beelden. Een kantoortuin waar we groenten verbouwen en waar we kleine dieren op het dak laten lopen. Iedere dag wakker worden met een liedje of een geheimzinnige spreuk en daardoor maken we een vrolijk begin.   Vlees heeft in de toekomst de prijs van kaviaar. We zoeken gewoon ander soort eten. Sowieso vinden we met elkaar eten allemaal heel belangrijk. Er blijken ineens allemaal hele goeie koks bij Maas te werken. Ik zie kansen met langzame snacks, insectenlollies, onkruidsalades. En buro’s waar iedereen z’n eigen slaatje, kruiden en tomaten kweekt. Praten met planten schijnt goed voor je humeur. Dus ieder uur ff dieven, poten, stekken of wieden.   Iemand riep ook je moet eerst een dier leren slachten en dan pas mag je vlees eten. Respect jongens daar gaat t om. Weten wat je eet, een buiginkje maken voor t dier dat op je tosti zit.

Alles is al bedacht maar dat maakt niet uit. We recyclen en doen er een mooie nieuwe strik omheen. Een vloer die energie oplevert als je er op danst, of gewoon eerst fietsen voor stroom en dan pas kan je tv kijken.   Wij willen allemaal graag voor kinderen werken, nou ja logisch, we werken bij het jeugdtheater. Maar dat we kinderen ook lessen in gelukskunde willen geven. Dat hadden we nog niet bedacht. Ik stel voor dat we die lessen dan lopend, hinkelend of huppelend doen.   Verder bedachten we gisteren met de vormgevers nog: een plafond waar je uit kan drinken, een ideeën snackbar. Een appelruimte en ook een veiling waar we diensten en ideeën verkopen. Dat we onze decors gaan recyclen en ook veel kostuums. En ik neem mezelf voor te stoppen met al die goeie voornemens.

Moniek Merkx