Maas theater dans podium

BLOG 2: 200% vrouwelijk

Actrice Marieke Dermul houdt een dagboek bij tijdens de repetities van Voorjaarsoffer.

Repetitieweek 2: Voorjaarsoffer

Buiten de lijntjes kleuren

Wat krijg je als acht vrouwen zich 200% vrouwelijk gaan gedragen, in 1 ruimte, zonder enige mannelijke tegenkracht?

Krijg je dan oneindige huilbuien? Of gegiechel om niets?

Wel, ik moet het eerlijk toegeven: Ja… dat zou je kunnen krijgen. Althans: Dat kregen wij in onze tweede week repetities van Voorjaarsoffer toen we ‘200% vrouwelijk’ gingen spelen. En het voelde nog eens heel goed ook dat we met volle toestemming van onze regisseur Moniek ons eens helemaal mochten wentelen in al dat drama. Grenzeloos en vrij.

Waarom? Wel, misschien omdat we dat in het echte leven bijna nooit helemaal mogen beleven. Als je eenmaal  volwassen wordt, moet je toch een beetje binnen de lijntjes kleuren. Tenminste: dat wordt stiekem toch een beetje van je verwacht, ook als het niet gezegd wordt.

Dat is het mooie aan het theater. Het is een plek waar je buiten die lijntjes mag kleuren. Waar we op zoek zijn naar iets waar het echte leven in het hier en nu, gewoon ‘overheen stapt’. Naar iets belangrijks wat over het hoofd gezien wordt. Dat gaan wij dan extra uitlichten. Dat is nodig, want dan zijn de dingen weer een beetje meer in balans. Dan kunnen we er weer een tijdje tegenaan in het echte leven.

Nu… even TO THE POINT… Wij ‘200%-vrouwen’, vragen ons af:

Hoeveel mag je eigenlijk van jezelf laten zien aan de ander om toch nog even graag gezien te worden door die ander?

Als je nu bijvoorbeeld zwaar verdrietig bent, dus niet zo’n beetje, maar héél erg zwaar verdrietig: Mag je dan wekenlang/maandenlang/jarenlang dat verdriet tonen of moet je binnen hier en een maand alweer de zin van het leven inzien en je humor laten primeren boven je verdriet? Mag je voor de honderdste keer huilen? Mag je voor de honderdste keer kwetsbaar zijn?

Met andere woorden: kunnen we echt onvoorwaardelijk van elkaar houden? Houden van wie we ECHT zijn?

Dat willen wij namelijk heel graag weten, want soms willen wij ons even niet snel “beter” voelen.

Soms ligt de eer in het verdriet. PUNT.

‘200%-VROUWEN’ willen voldoen… aan de grote en de kleine voorwaarden die we voor onszelf opgesteld hebben…  we willen graag gezien worden… we willen banden aangaan om ons veilig te voelen… maar het diepste verlangen in ons wil graag gezien worden om WIE WE ECHT ZIJN… Dat lijkt misschien niet zo, maar dat is het eigenlijk wel.

Wat zou het een opluchting zijn om verzekerd te worden van het feit dat je graag gezien wordt om de slechtste variant van jezelf, met al zijn krassen en gebreken. Dat die variant op zich al voldoende is om te baden in een bad vol liefde.

Want in ons zit altijd de twijfel dat ‘we niet goed genoeg zijn’. Waar we dit dooddoenertje hebben opgelopen… Geen mens die het weet. Maar het zal wel iets met genen en fysica te maken hebben.

Het is natuurlijk ook niet allemaal zo negatief. Want als je even verder denkt, is het eigenlijk ook iets moois: Het willen voldoen. Het impliceert een bereidheid om in liefde te zijn en een verlangen om te verbinden. Want we willen geluk ook kunnen delen, toch?

Dat geluk willen we WEL delen, maar tegelijkertijd willen we onszelf dan weer NIET verliezen. Dat dan weer niet.

Eigenlijk bengelen we dus constant tussen die twee tegengestelde verlangens in, in de hoop ergens in het midden te eindigen. Tussen onszelf en de ander in. Tussen streven en voldoening nemen. Tussen de volwassen vrouw en het jonge meisje in onszelf.

COMPLEX HE? VROUW ZIJN…

Saai is het nooit. Dat kunnen we je wel verzekeren.

In de hoop volgende week niet in een identiteitscrisis (jongen/man/meisje/vrouw?) beland te zijn… groet ik jullie alvast!

Tot volgende week!!!

Marieke

Lees hier blog 1.
Lees hier blog 3.