Maas theater dans podium

BLOG 3 | Droomstad | Moniek Merkx

Besef het volgende: Iedere zoveel jaar doen we een plaatsbepaling. Een moment om ons echt stevig te verhouden met de wereld om ons heen. De vijfde kamer was een kinderutopie als startpunt bij Max.. Met de Milieubende maakten we actiehelden in de klas (dit programma speelt nog steeds trouwens). En Paradiso, stad van de toekomst was een samenwerking met de TU in Delft. We bouwden utopische huizen van karton, waterflessen en huizen met bewegende wanden. We maakten een gigantische blob, als huis van de liefde en ook daar verkochten we de utopie als serieuze optie.

Op dit moment verdiepen we ons in een utopisch stratenplan voor onze City of Dreams samen met Sanne Danz, een van onze vormgevers en Franz Ziegler, de architect van ons nieuwe onderkomen. We kijken naar zichtlijnen en coulissen. We stellen ons een plattegrond voor in twee delen: een symmetrisch deel met een grote boulevard en een deel met kronkelige straatjes. Er loopt in ieder geval een rivier door onze stad. We noemen m voor het gemak de Maas.

Een stad met verstopplaatsen, familiepleinen, braakliggende terreinen, lusttuinen, een ideeënsnackbar of een zintuigencafé. We bieden verdwaalroutes en stellen ons voor hoe het publiek een onderdeel van de stad kan bouwen. We zien een stad zoals internet een stad is, even een blokje om richting 3D printers, dakdokters of een verticale tuin. Of misschien als een archeologische site. We staan op de schouders van onze voorouders.

Verder handig dat we de verbouwing van ons pand ook in kunnen zetten als decor. Maas blijft voorlopig onder constructie.