Maas theater dans podium

BLOG 4: doorloop

Actrice Marieke Dermul houdt een dagboek bij tijdens de repetities van Voorjaarsoffer.

Repetitieweek 4: doorloop

We hebben nu vier weken gerepeteerd. En net voor kerst wilden we nog even een doorloop doen. Om dan met een gerust en voldaan gevoel de feestdagen in te kunnen gaan.

Er was een aantal mensen in ons doorloop-publiek dat nog helemaal niets van de voorstelling af wist. Dat vonden wij heel spannend. Wij zelf zaten namelijk al bijna een maandje in ons eigen repetitieproces. En dan zie je het niet meer allemaal zo objectief. Dus vroegen we na onze ‘rollercoaster aan materiaal’ aan hen:

WAT HEBBEN JULLIE NU EIGENLIJK ECHT GEZIEN?

Maar zoals heel vaak bij doorlopen, is dit geen gemakkelijke vraag. Die vraag is zelfs na premières en dernières niet gemakkelijk. Nog moeilijker blijkt het antwoord in woorden gevat te kunnen worden. Soms zijn het sferen die blijven hangen of bepaalde intenties van de spelers die raken. Maar om zo’n gevoel te kunnen omschrijven schieten woorden vaak te kort. Toch willen we na zo’n doorloop heel graag ‘de dingen snappen’. Dat is trouwens niet alleen na doorlopen zo. Dat is denk ik ook een beetje in het echte leven zelf zo.
Wat mooi is, willen we begrijpen om vervolgens te kunnen beschermen. Om te begrijpen, stellen we vragen. En de antwoorden op die vragen, lijken dan iets wat we kunnen beschermen. Dus gingen wij en onze regisseur Moniek vanalles vragen. Wat? Ga ik niet vertellen. Want dan verklap ik te veel over de voorstelling. Wat ik wel kan zeggen, is dat er verschillende meningen naast elkaar bestonden. En misschien is dat ook helemaal niet zo erg. Misschien is dat wel goed zelfs. Dat iedereen iets anders mag zien in wat we doen.

In het theater gaan we vaak niet 1 iets spelen. Maar gaan we spelen op verschillende niveaus. Verschillende laagjes. Daarmee bedoel ik: Je kan een jongen spelen, dus als jezelf helemaal transformeren naar die jongen, vervolgens denken en laten zien: “wat vind ik nu van deze jongen?”, “deed ik dat stoer genoeg?”, vervolgens laten zien dat je misschien zelf niet helemaal tevreden bent van ‘die eigen jongen’ die je speelde, om vervolgens een betere versie van de jongen te proberen spelen. Dat noem ik spelen op verschillende niveaus. Daardoor word je als speler ‘kwetsbaarder’. Transparanter. Daardoor kun je als toeschouwer de mens achter de speler zien. Volgen jullie nog? ( Misschien schieten woorden nu ook wel een beetje te kort, maar dat vinden we nu even niet zo erg, OK?)

Net als de speler in verschillende laagjes kan spelen, kan een toeschouwer ook in verschillende laagjes kijken. Wat de één sterk vindt, vindt de ander ‘te sterk’, en wat voor nog een ander ‘kwetsbaar’ is, vindt die ene dan weer ‘te zwakjes’. Maar ook dat is ‘in the end’ niet zo erg. Als iedereen straks maar IETS uit de voorstelling kan grijpen, waardoor hij of zij misschien herkenning, troost of humor vindt om met het opgroeien en met het leven om te kunnen gaan. Want daar doen we het toch ook een beetje voor.

Theater kan troost bieden. En steun. En een lach toveren. Dat ook.

Straks gaan we even Nieuwjaar vieren en dan weer keihard aan de slag. Het wordt straks millimeter-werk. Inzoomen op details. Dingen herhaalbaar maken. Verschillende kleuren aanbrengen. Dat is soms niet de meest gemakkelijke tijd van een creatief werkproces, maar je kunt het ook zo zien:

“We hebben al een paar mooie taarten gemaakt. En straks… gaan we kersen op die taarten zetten… En uiteindelijk… zijn die taarten nog véél lekkerder!”

Tot volgende week!

Liefs

Marieke

Lees hier blog 3.
Lees hier blog 5.