Maas theater dans podium

BLOG 5 | Open | Moniek Merkx

Beste lezer,

Vandaag heb ik iets ontdekt dat ik graag met jullie wil delen namelijk dit: er bestaan geen volwassenen. Ik twijfelde lange tijd, maar nu weet ik het zeker. Als ik een groot iemand ontmoette dacht ik het al heel vaak, maar nu las ik het ook ergens, dus het klopt, wetenschappelijk zeg maar: er zijn alleen maar zogenaamde volwassenen.

Het zit zo: iedereen is eigenlijk nog steeds een kind. Een bang, boos of verdrietig kind. Soms aangekleed in een pak of een plooirok, met een autosleutel, een dikke portemonnee of een wijzende vinger. Maar in feite zit dat kind er ook nog steeds in, soms onder een stoffig laagje, dat wel.

En nu denk ik: dan zit dus ook nog ergens die nieuwsgierigheid, veerkracht, openheid en blijheid van een kind erin. In aanleg dus. Dat blijft gewoon allemaal. Alleen moet je meer geduld hebben met die zogenaamde volwassenen. Ze hebben wat extra aandacht nodig om de leuke dingen eruit te laten komen. Ze zijn nu eenmaal niet meer zo snel en flexibel als kinderen. Dus mijn advies is: rustig aan met ze. Ze kunnen er niks aan doen.

Neem ze bij de hand, die mensen en laat ze zien dat veranderen meevalt, dat enge dingen leuk kunnen zijn, dat als je pijn hebt het echt wel weer overgaat of dat je soms een litteken krijgt, so what. Geef ze moed, brutaliteit en heeeeeeel veel liefde dan kan er echt uit ieder zaadje wel iets moois groeien en bloeien.

Tot slot nog iets anders: kom naar Maas, want daar ben je nooit alleen.

Moniek Merkx
artistiek directeur Maas