fbpx

Maas theater dans podium

Diepte-interview Art Srisayam

MAAS DIEP
Maas theater en dans presenteert in de loop van seizoen 2014/2015 een serie van vier diepte-interviews met dansers, acteurs en andere makers over ‘het vak’. Over de keuze voor het beroep en wanneer de kiem werd gelegd, over talent, inspiratiebronnen, over trainen en ontberingen. De interviews vinden hun weg naar het publiek via (online) magazines en koptelefoons in de foyer van het Maaspodium.

Interview Art Srisayam
Door Jowi Schmitz

Art Srisayam (27) deed de opleiding Jazz- en Musicaldans bij de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunst. Hij kan niets mooiers verzinnen dan dansen, maar op dit moment heeft hij pijn in zijn knie. Hoe moet het verder?

Britney
Art Srisayam (27) emigreerde op zijn twaalfde uit Thailand naar Nederland. Zijn vader was toen al overleden, zijn stiefvader stierf kort daarna. Art en zijn moeder waren een tijdlang op elkaar aangewezen. Op de basisschool danste hij elke middag om zes uur op TMF. ‘Dan was de top 5 van de dag en ik deed altijd Britney Spears. Ik kon haar heel goed nadoen.’ Celine Dion was ook favoriet, haar playbackte Art op school, waar hij tevens de choreografie voor een meidendansgroep verzorgde. Zijn moeder vond zijn wens om te dansen maar niks. Als het niet traditioneel Thais was, was het volgens haar ordinair. “Stel dat je een been breekt,” zei ze, “dan kun je niet meer werken.” Ze vond ook niet dat hij talent had. Voor kóken had hij talent, dát zag ze wel. Volgens haar kon Art maar beter naar een baan zoeken met aanzien en een zekere toekomst.

Stiekem
Dus Art ging braaf naar de Horecaschool maar op de vrijdagavond danste hij stiekem bij Korzo in Den Haag. Daar was Crosstown, een talentklas voor jongeren tussen de 14 en 21. Tegen zijn moeder zei hij dat hij avondlessen op school had. ‘Ergens begrijp ik ook wel dat ze zo bezorgd was, ik heb geen vader, broers of zussen. Ze zat bovenop me.’

NEE
‘Bij Crosstown werd ik meteen bij de groep met hoogste niveau geplaatst, wat betekende dat er ook een uitvoering kwam. Ik wilde heel graag dat mijn moeder kwam kijken. Inmiddels was er een zaterdagtraining bijgekomen en na anderhalf jaar in het geheim te hebben gedanst, verzamelde ik moed en vertelde mijn moeder dat ik danste en of ze wou komen kijken. Ze zei: “NEE.”
‘Het was ontzettend moeilijk om tegen haar in opstand te komen. In de Thaise cultuur is dat zo ongebruikelijk. Je komt meteen in de hel als je je stem verheft tegen je ouders. Maar ik heb altijd een stemmetje in me gehad dat me toeriep: Doe het wel! Ik besefte dat ik een tegenstrever ben. Hoe meer NEE uit haar mond kwam, hoe harder mijn hart JA riep. In dit geval wilde ik ook mezelf gelukkig maken. Ik maakte die Horecaopleiding af om mijn moeder te plezieren, maar ik haatte die school.’

Hart
Uiteindelijk lukte het Art om haar over te halen, met hulp van zijn nieuwe stiefvader die docent was en geloofde in talentontwikkeling. Zijn moeder kwam naar de voorstelling kijken. ‘Het was zó spannend. We dansten een heel abstract stuk, met minimal muziek en rare bewegingen. Mijn moeder was nog nooit naar theater geweest. Zelf snapte ik de dans ook niet helemaal, maar het kon mij niets schelen, ik vond alles met bewegen geweldig. Na afloop liep mijn moeder meteen de zaal uit, in de foyer zag ik haar niet meer. Thuis zat ze op me te wachten. Heel boos was ze, waarom ik haar tijd zo had verspild en als ik dit dansen noemde, dan moest ik haar huis maar uit. Ze riep hele pijnlijke dingen. Weer kwam ik in opstand. “Je trapt op mijn hart!” riep ik terug. Het was heel heftig.’

Bijenkorf
‘Het tweede jaar ging ik weer naar Korzo. Ik werkte inmiddels in de Bijenkorf en reisde drie keer per week naar Den Haag. Weer was er een voorstelling. Meer lyrisch en toegankelijk dit keer. Weer kwam ze, ik zag haar zitten in de zaal. Toen begon de voorstelling. Ik was aan het dansen toen opeens iemand opstond en de zaal uitliep. Mijn moeder. Ik heb nog nooit zo goed gedanst, zoveel frustratie, maar ook zoveel adrenaline. Na afloop vond ik haar terug in de foyer. Ze huilde. Mijn stiefvader stond erbij om haar te troosten. “Hoe vond je het?” Ik wilde het toch weten. Ze zei: “Nu snap ik het. Ik zie je talent. Het spijt me dat ik je heb tegengehouden. Volg je hart. Als jij wilt dansen moet je het doen.” Ze was de zaal uitgelopen omdat de emoties haar teveel werden.’

Opluchting
‘Eindelijk toestemming krijgen van mijn moeder was zo’n enorme opluchting. Ik deed meteen auditie bij elke dansopleiding die ik kon vinden. Ik was 20 en bij twee scholen mocht ik verder. Ik zat bij de laatste ronde van Codarts in Rotterdam én ik mocht naar de laatste ronde van Jazz- en Musicaldans van de AHK. Ik weet nog dat ik bij de Laan van NOI op de trein stond te wachten en dacht: welke richting neem ik? De trein naar links of de trein naar rechts? Ik koos voor de AHK. De sfeer vond ik geweldig. Ik volgde mijn gevoel, dat heb ik bij dans altijd gedaan.’

Leven
‘Toen begon mijn leven met dans. Ik had geen idee wat ik er later mee wilde, ik wist alleen maar dat ik het heerlijk vond. Het zingen en acteren bevielen wat minder, maar de opleiding had ook aandacht voor zelf maken. Voor ieder tentamen maakte je een voorstelling over iets wat je wilde onderzoeken en daar werd je op beoordeeld. Mijn beoordelingen waren altijd goed. Ik ging meer researchen en me verdiepen in onderwerpen die ik interessant vond. Dat was iets nieuws voor mij.’

Stage
‘Na school liep ik stage bij onder meer Dance Works Rotterdam en LeineRoebana. Daarna kwam Maas met Alleen op de wereld. Steeds opnieuw vond ik nieuwe uitdagingen. Een oude lerares van mij had dat ook gezegd: “Art, zorg dat je altijd buiten je comfortzone blijft zoeken.”
Mijn moeder steunde me erg en kwam soms met eten voor een hele week aanzetten. Ik mocht via Maas een eigen stuk maken voor Voor de leeuwen, maar het leukste vond ik toch het dansen. Me verder ontwikkelen, nieuwe bewegingen leren.’

Knie
‘Het liep allemaal op rolletjes tot begin dit jaar. Eerst remigreerde mijn moeder naar Thailand, wat ik moeilijk vond. Daarna was ik aan het volleyballen en verdraaide mijn knie. Hij werd dik en bleef irriteren. Ik ging naar de orthopeed die zei dat mijn kruisband was gescheurd. Dat betekent een operatie en een lang revalidatietraject. Dus nu kan ik niet dansen en dus ook de projecten niet doen die ik al had toegezegd.
Het is wel niet het breken van mijn been, maar wel precies waar mijn moeder me voor waarschuwde. Want mijn geld is op, er is zelfs een wachtlijst voor de operatie.’

Stabiel
‘Ik ben een vrij stabiel persoon, maar het is niet fijn dat net nu mijn moeder weg is, dat net nu mijn knie stukgaat. Ik sta met mijn rug tegen de muur en probeer daar weg te komen. Hopelijk gaat mijn knie snel over en kan ik weer dansen, maar ik ga me ook meer verdiepen in het choreograferen. Daar moet ik mijn hoofd toe zetten, maar het past wel bij hoe ik in elkaar zit: gewoon vechten voor wat ik wil.
Ik ben al eerder in opstand gekomen tegen de realiteit, immers. Want ik verzette me tegen mijn moeder terwijl dat totaal niet mag in mijn cultuur. Vanuit diezelfde achtergrond voel ik een blokkade bij choreografie, het is moeilijk voor mij om iemand te zeggen wat ik voor me zie, wat ik wil dat hij doet. Dus ga ik het juist doen. Zoveel keuze heb ik ook niet, zelfs al vind ik het eng. Het is toch weer dat stemmetje in mij dat roept: ‘Niet zo pussy. Ga ervoor!’

 

Lees ook de diepte-interviews met:
Hanne
Anastasiia
Nastaran
Abdelkarim