Maas theater dans podium

Voor je gaat

Welkom in het online magazine van de dansvoorstelling Happily Ever After. Voor je naar de voorstelling gaat, kun je hier de makers ontdekken, een quiz doen, filmpjes bekijken, een dans leren en jouw gedroomde hemel achterlaten.

Happily Ever After
De mooiste stervende zwaan, een slow motion sterfscène, een prins die steeds weer levend gekust wordt. Wie droomt er nu niet van Happily Ever After? Choreograaf Jasper van Luijk laat je zien wat er gebeurt na al dat lang-en-gelukkig leven. Happily Ever After is een dansvoorstelling over de dood als deel van het leven, een loflied op het eindeloze einde. Lichtvoetig, vrolijk en virtuoos fysiek, met een wonderlijk inventief decor.

Drie stadia
Choreograaf Jasper van Luijk: “Er zijn drie verschillende stadia die we laten zien. Eerst doen we alsof we dood zijn, maar zijn we nog ‘beneden’. Dan wordt het echt en gaan we naar de hemel, het hiernamaals. Daartussen zit nog een tussengebied, een soort wachtkamer. Of misschien is dat tussengebied wel een speeltuin of een park of een tunnel. Of een wedstrijdje wie er het eerste boven is. Ik hou het graag wat lichter. Het is in ieder geval een plek waar niets is zoals je verwacht dat het is. Daar kun je mooi je fantasie op loslaten. Uiteindelijk biedt het lucht en verlichting.”

Waarom een voorstelling over de dood voor kinderen?
Choreograaf Jasper van Luijk: “Met deze voorstelling wil ik lucht geven aan het onderwerp. Er wordt in sommige andere culturen met heel veel vreugde afscheid genomen van mensen. Ik denk dat er heel veel te halen valt in het beeld van kinderen over de dood door het op allerlei manieren te bekijken. En ik denk dat een dansvoorstelling daarvoor een heel goed medium is. Voor mij zegt een beeld meer dan woorden. In dit werk razen we in een sneltreinvaart langs allerlei verschillende plekken en situaties waarin de dood een rol speelt. We lachen, zoenen, knuffelen en dansen onszelf de afgrond in. Van slapstick naar verstilling en van intens donker naar knallend licht. Ik wil in Happily Ever After laten zien dat de dood niet altijd om te huilen is en vooral niet iets om bang voor te zijn.‘’