Maas theater dans podium

Inspiratie

Het is kleurrijk, wervelend en het glimt, rara? De inspiratiebronnen van de makers! Er werd uit verschillende vaatjes getapt, zoals de films Grease, Saturday Night Fever, La Grande Belezza, maar ook Bollywoodfilmpjes, sprookjes en het schoolplein. Hier laten de makers zien wat hen inspireerde en ze vertellen erover. 

Moniek Merkx, regisseur:
“Mijn inspiratiebronnen zijn divers: van films als Le Bal van Scola, Grease, La Grande Bellezza en Bollywoodfilmpjes, tot sprookjes en Pina Bausch. Maar als je tien minuten gaat kijken naar bewegingen op een schoolplein, dan vind je ook een waanzinnige inspiratie voor een choreografie. Dat is onnavolgbaar interessant. We hebben een uur bij een basisschool aan de overkant gekeken hoe kinderen rennen en springen. Voor het eerste deel hebben we daar inspiratie uit gehaald. Hoe geconcentreerd een kind met een stokje of een pluisje speelt en daar dan contact mee maakt, dat is ontroerend. We hebben gezien hoe ze klungelen, tegen elkaar aan staan, botsen, hangen. We putten natuurlijk ook uit het leven van de spelers, die kunnen zich nog wel herinneren hoe ze deden op een schoolfeestje. Ik ook nog wel trouwens.”

Bekijk de trailers:

 

Nicky Nina de Jong, kostuumontwerper
Nicky: “Voor het eerste deel was de inspiratie de kwetsbaarheid en onbevangenheid van kinderen. Dat je wel kan zien dat het een jongen of meisje is, maar dat het nog niet heel erg gedefinieerd is. De kostuums in het eerste deel zijn allemaal heel zacht, net als kinderen. Van het zachte, ongedefinieerde begin gaan we bij de kinderen naar meer kleur. Niet per se symbool voor vrolijkheid, het wordt meer uitgesproken. Maar wel nog zonder dat je je precies bewust bent van wat je aan hebt. Daarom is het groot en onsubtiel. Clichématig, zonder dat je het invult. Elk kostuum heeft een knipoog naar een sprookje, zonder dat je direct ziet welke prins en prinses het is. Dan de pubertijd, dat is een combinatie van het tegelijkertijd kind en volwassen (willen) zijn. De kleding wordt volwassen, maar de kleuren blijven erin, onder andere geïnspireerd op Grease. Langzaamaan worden de pubers groter en gaan we meer richting Saturday Night Fever. We eindigen in het nu. Het eindigt kleurloos maar met veel glitter en zilver. De spelers worden één met het water, het decor, de groep, dit om het wij-gevoel te onderstrepen. Daarbinnen heeft iedereen een eigen individuele lijn. Het eindigt op een andere manier ook kwetsbaar.”