Maas theater dans podium

Mauds dagboek, Alleen op de wereld, Week 5

De kale versie

Het is oudejaarsavond. Er staat allemaal lekkers op tafel: appelflappen, oliebollen, krentenbollen, kaasjes, chips, olijven, worstjes, nootjes, toostjes, popcorn, een hartige taart, nog wat pepernoten van Sinterklaas, limonade, champagne, appelsap, dubbeldrank, en nog meer gekkigheid. Jij hebt alles al drie keer geproefd. Je ouders letten toch niet op. Je moeder zit gierend bij oom Ab op schoot met haar vierde glas wijn en je vader laat voor de zoveelste keer zijn Donald Duck collectie zien aan neef Thijs. Nog vijf minuten en dan komt het vuurwerk. Pfff je zit wel vol zeg. Even zitten. Oom Ab komt naast je zitten en gutst voor de grap zijn laatste restje champagne bij je naar binnen. ‘Mond open!’ roept hij. Je begint misselijk te worden. Bleekjes lig je op de bank. Het vuurwerk begint. Je ziet het door het raam, je ruikt de geur van vers afgestoken rotjes. Maar je kan niet opstaan, echt niet. Je komt niet meer vooruit. Weemoedig denk je terug aan de eerste oliebol van de dag. Stiekem, in de sneeuw bij een kraampje, van je zakgeld. Wat was die lekker. Oh man, had je het daar maar bij gelaten..

Soms
is minder
meer

Zo is het ook met onze voorstelling. We zijn terug gegaan naar de kale versie. Zonder tierelantijn, flauwe grappen en zonder al te veel technische snufjes zoals een camera op het toneel. Alleen het essentiële: het verhaal van Remi. Alleen die ene oliebol in de sneeuw..

Maud.

Ps. Dit was dus stap 5. Terug naar de kale versie. Stap 3 en 4 heb ik even overgeslagen, maar die zijn super makkelijk, dat leg ik volgende week wel uit.