Maas theater dans podium

Stormbaan van het leven

Nastaran Razawi Khorasani maakt Bye Bye Baby bij Maas theater en dans voor iedereen vanaf 10 jaar, over die grote overgangen in een mensenleven, zoals die van de lagere naar de middelbare school. De voorstelling toert tot en met 6 april 2019 door het hele land.

Waarom wilde je deze voorstelling voor kinderen maken?
“De leeftijdsgroep 10 tot 13 jaar, prepubers, vind ik interessant omdat op die leeftijd de eerste grote overgang begint naar de volgende levensfase. Vervolgens ben ik door gaan denken over alle transities in een mensenleven. De verschillen in hoe ieder mens die overgangen ervaart, vind ik erg boeiend. De een overschreeuwt zichzelf, de ander steekt zijn kop in het zand. Het zijn veranderingen die iedereen moet doorlopen, van de basis- naar de middelbare school, naar een vervolgopleiding, daarna naar het werkende leven en dan bijvoorbeeld het krijgen van een kind of oma worden. De overgang naar de middelbare school is echt een grote. Zo begon het verlangen om daar een voorstelling over te maken voor 10+.”

In hoeverre was je eigen jeugd daarin inspirerend?
“Mijn overgang naar de middelbare school was heel groot, ik transformeerde totaal als mens. In groep 8 wilde iedereen mijn vriend zijn. In de brugklas was ik heel verlegen, heel kwetsbaar, een heel ander meisje dan daarvoor. Na een jaar veranderde dat wel, maar het heeft me toch gevormd. In de tweede klas kwam het goed. Toen ging ik naar een andere school en had ik besloten: ‘dit nooit meer’. Mijn inspiratie haal ik ook uit alle andere transities die ik zelf heb meegemaakt. Nu zit ik er bijvoorbeeld ook middenin. Ik heb een rugblessure waarmee ik moet dealen voor de rest van mijn leven. De voorstelling is dus heel persoonlijk.”

Bye Bye Baby is fysiek performancetheater, hoe geef je het thema vorm?
“Mijn fascinatie zit hem in hoe verschillend iedereen die levensfases ervaart en omgaat met die veranderingen. Ik dacht aan twee levens die parallel aan elkaar lopen. Twee vriendinnen in dezelfde levensfase komen in zo’n overgang terecht en gaan daar heel anders mee om, met verschillende emoties. Het is een fysieke voorstelling, we tonen alles met ons lichaam. Net als in Uniform zie je weer mijn liefde voor synchroniciteit en voor het maken van een choreografie van dagelijkse handelingen. Die synchroniciteit toont aan dat de personages in dezelfde fase zitten. Dan groeien ze uit elkaar en worden de bewegingen ook steeds meer a synchroon. Ik heb gekozen voor twee slaapkamers omdat dat privéruimtes zijn. Ruimtes waar je jezelf kan zijn, je masker voor de buitenwereld af kan doen. Waar je kan oefenen hoe je je moet gedragen. Maar ook waar je de emoties de vrije loop kan laten gaan.”

Zeg maar gerust een stormbaan van emoties…
“Hoe toon je je binnenwereld in zo’n zware periode? Dat je bij wijze van spreken de ene dag goed kan rennen en de andere dag niet eens meer kan lopen of je armen het niet meer doen. Daar was ik naar op zoek. De weerstand die je voelt, laten we zien met ons fysiek. Zo’n heftige verandering voelt toch als een soort storm in het hoofd, een tornado, totale chaos, kortsluiting. Vanuit dat idee leek het me tof om met windmachines te werken, weerstand in het kwadraat.”

De voorstelling is tekstloos, maar wel met een chat.
“Uniform was geheel tekstloos, Solo van Nas & Jim was vooral muziek en nu was ik op zoek naar een andere manier van communicatie. Hoe laat je je publiek zo’n zware verandering zien? Ik kon me voorstellen dat het zo moeilijk is, dat er geen woorden meer uit je strot komen. De enige manier van communiceren is digitaal. Van daaruit ontstond het idee om te gaan chatten, vanuit de angst om echt te praten. Daarmee kon ik ook de vriendschap tussen de twee meisjes vormgeven. Chatten is daarnaast een heel prettig middel om in iemands hoofd te kijken. Je ziet iemand zijn ware gevoelens typen en het weer verwijderen. Met het publiek als getuige schakelen we van buitenkant naar binnenkant en weer terug.”

Heb je tips voor de kinderen in het publiek?
“Ik kan me voorstellen dat kinderen zich in ons herkennen. Dat zou ik al heel fijn vinden. Dat ze denken “oh, ik ben niet de enige die dit meemaakt”. Of dat ze er om moeten lachen en de absurditeit er van in zien. Nog beter. Ik zou ze ook willen zeggen: je moet er doorheen, door deze fase, het hoort bij het ouder worden. Maar je komt er sowieso uit.”

Tournee: tot en met 6 april 2019
Klik hier voor meer info, een filmpje en de speellijst.