Filmportret amor op Curaçao International Film Festival

Thuiskomen op Curaçao
Na een ontspannen vlucht van tien uur landen we op Curaçao Airport. Eduard (acteur en danser) en ik zijn hier voor een heel speciale reden: de 12e editie van het Curaçao International Film Festival. De familie van Eduard ontvangt ons in een grijze jeep. ‘Thuis’, zegt Eduard wanneer we, hobbelend in de achterbak, naar elkaar lachen terwijl de warme wind door onze krullen waait.

Een film over liefde en zelfacceptatie
Eduard is het hoofdpersonage, beter gezegd: de ster van mijn eerste film: amor. De film is geproduceerd door Maas Theater en Dans en is geselecteerd voor het festival. amor is een filmportret en gaat over de persoonlijke zoektocht van Eduard. Hij is jong, queer en onderzoekt wat zelfacceptatie en liefde voor hem betekenen. De korte film is deel van Caribbean Focus: het programma van het festival waar Caribische verhalen centraal staan. Omdat Eduard op Curaçao is opgegroeid, voelde het essentieel dat de film deel uitmaakte van het Caribbean-programma. De belangstelling was groot. Caribbean Focus 1 was zelfs volledig uitverkocht. Groot was dan ook onze blijdschap toen we hoorden dat amor genomineerd was voor de allereerste Watapana Award, een nieuwe prijs bedoeld om Caribisch talent in de schijnwerpers te zetten.

Caribbean Focus en de Watapana Award
Naast het Focus-programma stond het festival vol met prachtige werken van getalenteerde makers. Ook bood CIFF ons naast reguliere vertoningen het Impact Program aan, ontwikkeld in samenwerking met het Morelia International Film Festival uit Mexico. Tijdens besloten sessies kregen makers feedback van een internationaal panel. De experts waren onder meer Pamela Biénzobas (Locarno Film Festival) en Dave Schram (filmproducent en regisseur). Gewapend met notitieboekje en pen nam ik met mijn autodidactische oren alles op. Deze sessie en de gehele programmering waren voor mij enorm waardevol om mijn blik op filmmaken verder te kunnen ontwikkelen.

Gezien worden door publiek
Een tijdje later zit Eduard in een pak naast me in de ceremoniezaal waar de Watapana-prijs wordt uitgereikt. Zelf heb ik een gele jurk waarvan de rok in lagen valt. De jurk deed me denken aan de plooien van de jurken en rokken van de vrouwen tijdens het Seú-oogstfeest op Curaçao. We kunnen wel wat vruchtbaarheid gebruiken. Wanneer ik Eduards ogen naast me vol verwachting zie stralen, dringt het tot me door hoeveel het voor hem betekent om ‘thuis’ gezien te worden. We hebben de prijs niet mee naar huis genomen; de indrukwekkende film Fort Buku won de hoofdprijs. Wel ontvingen we een Honorable Mention van jurylid Avantia Damberg: ‘Met een opvallende eenvoud raakt de film een universele vraag die velen van ons met zich meedragen: was de liefde die we ontvangen hebben als kinderen genoeg voor wie we vandaag zijn?’ De woorden van Damberg doen me herinneren dat de meest intieme en persoonlijke processen zo universeel zijn. En dat hebben we gemerkt. Mensen kwamen na afloop met fonkelende ogen naar Eduard toe om te vertellen hoe zijn kracht hen had geraakt. Deze momenten zijn cadeautjes. Het lijkt erop dat onze film het publiek werkelijk heeft geraakt.

Familie, vertrouwen en kwetsbaarheid
Een van de meest bijzondere momenten die mij heeft geraakt, was het moment waarop Eduard samen met zijn moeder Lisa de film in de bioscoopzaal bekeek. Ook kwamen de trotse pleegouders van Eduard langs om amor te bekijken. Ondertussen ben ik liefdevol opgenomen in de familie van Eduard, speel ik ’s nachts spelletjes mee in het competitieve gezin (één keer won ik zelfs, wonder boven wonder) en brengt de moeder van Eduard ons eitjes in de ochtend voor het ontbijt. Het voelt bijzonder om zo intiem te zijn met de familie. Zij hebben zich kwetsbaar opgesteld in de film en daardoor heeft de film anderen geraakt. Dit neem ik niet voor lief. Ook vult mijn hart zich met dankbaarheid wanneer ik denk aan het vertrouwen dat we hebben ontvangen van de Maas-familie. Eduard is via Remco van de educatieafdeling bij Maas terechtgekomen. Remco zag een jong talent in Eduard, die ruimte nodig had om zich vrij en authentiek te kunnen ontwikkelen. In een eerder project bij Maas werkte ik al samen met Eduard. In de film heeft zijn talent kunnen samensmelten met zijn veelzijdige identiteit: zijn queerness, culturele identiteit en artistieke talent.

De kracht van verhalen vertellen
Dit was mijn eerste film die ik zelf heb geschoten, gemonteerd en geregisseerd, met ondersteuning van een prachtig team, zie de credits. Het proces was bijzonder; iedereen heeft er met een beetje extra ‘amor’ aan gewerkt. De korte film is niet perfect, ik ga nog veel leren, maar wat ben ik trots op het verhaal. Trots op de kracht van kwetsbaarheid. Het heeft me weer getoond dat kunst een transformerende kracht heeft die voorbij woorden gaat. Ik keer terug met een schrift vol aantekeningen, nieuwe inspiratie en de wetenschap dat onze verhalen werkelijk werelden verbinden.

door: Myra Fanta Bodian